گذر عمر این روزها سرعت بیشتری پیدا کرده


گذر عمر این روزها سرعت بیشتری پیدا کرده

نویسنده: محمدرضا حائری

گذر عمر این روزها سرعت بیشتری پیدا کرده
و بسیار فکر مرا به خود مشغول داشته
چگونگی گذر عمر و چگونه با افزوده شدن سن وسال کنار بیایم؟
عمر می گذرد و کسی برای نگه داشتن این گذشت روزها و سال ها با این سرعت راه حلی پیدا نکرده است
از پنجاه سالگی به بعد گذر عمر را آنچنان قاطع و برنده حس می کنم که خودم باورم نمی شود
بعد از سفر پدر و مادرم که همیشه و در هر لحظه یادشان همراهم هست ترسی هم از مردن ندارم
احساسات گوناگونی در وجودم به هم پیچ می خورند
همه نصایح پدر و مادرم به یادم می آید آن ها می گفتند و می خواندند:
آنچنان بزی راضی که هر لحظه مرگ به سراغت آمد او را با آغوش باز پذیرا باشی
مرگ اگر مرد است گو نزد من آی      تا در آغوشش بگیرم تنگ تنگ
بخت بد بین کز اجل هم ناز می باید کشد
همه نصایح و شعار هائی که در خاطرم هست را دوره می کنم
اما این که آن ها به راه حلی بدل شوند شک دارم
پیری رسید و نوبت طبع جوان گذشت و شاعر اسم این پیری را "بدنامی حیات" گذاشته
کهنسالی؛ چگونه پیر شدن بخش عمده فکر و اوقات روزانه مرا به خود مشغول داشته یرای شما هم شاید همینطوره.  پیر شدن و به حاشیه رفتن از توش و توان افتادن. ماندن و جان کندن رفتن عزیزان را دیدن.
به چگونه پیر شدن می اندیشم. به کار کردن و ایستاده مردن.
به سلامت نگه داشتن جسم برای سلامت نگه داشتن عقل.
و چقدر فرق است بین گذشت طبیعی عمر و قطع شدن ناگهانی زندگانی در جوانی.
مرگ در سایه نشسته است و به ما می نگرد
و همه می دانیم که ریه های زندگی پر اکسیژن مرگ است
این ها در میان گذاشتم. فکرها و احساساتم را تا یکی دو تا از اشعارم بخوانم
اشعاری که چندسالی از عمر  آن ها می گذرد و اگر عمر بیشتری از شعر هایم بگذرد پخته تر می شوند
انتخاب این یکی دو شعر از میان اشعارم که به زبانِ دلِ افردای است که نسبت نزدیک با جوان نهفته در خاک دارند و داغ نهفته ای در سینه دارند. شعر اول را از حافظ کمک گرفته ام. بلبلی خون دلی خورد و گلی حاصل کرد. این غزلی است که حافظ برای از دست دادن عزیزترینش سروده با شکوه ای عاشقانه...
 
گل جان بود رُخش حادثه را حائل کرد
باد غیرت به صدش خار پریشان دل کرد
گل چو پژمرد هَزارش به قفس مایل کرد
در بر بحر هلاکت چه کسی ساحل کرد؟
بلبلی ،
خون دلی خوردو گلی حاصل کرد
باد غیرت به صدش خار پریشان دل کرد
                                       
یاد باد آنکه جوان بود و جوان یادش باد
یاد او سبزتر از باغ جنان یادش باد
قره‌العین من آن میوه دل یادش باد
به جهان و به جنان و به دل شادباش باد
که خود آسان به شد و کار مرا مشکل کرد
                                       
چون بشد یار، مرا در غم اغیار مدار
دولت بخت مرا، یار  نگونسار مدار
در ره عشقِ کسی، هیچ طلبکار مدار
                                      روی خاکی و نم چشم مرا خوار مدار
                                      چرخ فیروزه طرب خانه از این کَه گِل کرد
                                       
چرخ فیروزه از آغاز جهان حق‌کُش بود
چشم تقدیر به لب دوخته لب خامش بود
بلبل از فیض گُلش چرخ‌زنان بیهُش بود
                                      طوطی را به خیال شکری دل خوش بود
                                      ناگهش سیل فنا نقش اَمَل باطل کرد
روی پاییز گلُم،  دید بهارا مددی
غم ایام، کران نیست نگارا مددی
چشم امید به درگاه تو، یارا مددی 
 
                                   ساربان، بار من افتاد خدا را مددی
                                   که امید کرمم همراه این محمل کرد
 
ماه من سوسن من بود شد از غَره به سلخ
شبح مرگ زبغَداد شود عازم بلخ
ساغر عمر چو پُرگشت چه شیرین و چه تلخ
 
                                   آه و فریاد که از چشم حسود مه چرخ
                                   در لَحد ماه کمان ابروی من منزل کرد
 
ماه من بود رُخش، چون مه تابان حافظ
جانِ من گشت چنین غمزده پژمان حافظ
قَسَمَت می دهم از شعر به قرآن حافظ
                                   نزدی شاه رُخ و فوت شد امکان حافظ
                                   چه کنم بازی ایام مرا غافل کرد
                                             چه کنم
                                             بازی ایام
                                             مرا غافل کرد
                                            گل جان بود رُخش حادثه را حائل کرد                                     
                                            باد غیرت به صدش خار پریشان دل کرد
                                           ناگهش سیل فنا نقش اَمَل باطل کرد
                                           که خود آسان به شد و کار مرا مشکل کرد
                                            در لَحد ماه کمان ابروی من منزل کرد
                                            در بر بحر هلاکت چه کسی ساحل کرد؟
 
                                            بلبلی ،
                                            خون دلی خوردو گلی حاصل کرد
بدنبال معنای زندگی
سیل خیال تخیلی محال می‌بردم
بیرون از زمانه عاقل .
تصویر تصوری از کمال
می‌خرامدم به لانه حُزن
باز دل، باز دیده، باز سوداهای دل
باز عاقل، باز عاشق، باز مرگ
باز فریاد، باز فرهاد، باز فرداهای دل.
خام جانی است
خاکِ خیالِ خالِ تُرا
آن بزاز بازیگوش
به توبره حراج تا راج کرده است
نهایت نیت منیت تنهایی است
تن‌های از زنان. تن هائی از مردان. زنان، مردان
بی‌دل   بی‌دیده   بی‌سودا
بی‌عشق   بی‌فریاد   بی‌فرهاد
شیرین‌تر از  شهد شهید نگاهت
حیاتی نیست نگاهی نیست
گاهی نگاهی آهی
نیست نیست نیست.
13/10/84
 
تمامی مهرش در نگاهش جمع می‌شدند
مهرش تمامی نداشت
دل از نگاهش سیر نمی‌شد
عالم خبر از دلش نداشت
می‌نگریست و لبخند به لب می‌آورد
شادی جان از آنش بود
بال می‌داد تا هر چه بخواهی ارتفاع بگیری / پر بکشی / قد بکشی
و ما سال‌ها با این نگاه می‌حیاتیدیم
و ما سال‌ها در این نگاه می‌زیستیم
و ما را سال‌ها  این نگاه نگاه می‌داشت
در تب طوفان ......... سُرای حیات
سانحه‌ای که ثانیه‌ای نکشید و پر کشید و رفت